Գվադելուպայում ծնված գրող Մարիզ Կոնդեն, որը հայտնի էր Աֆրիկայում և Կարիբյան ավազանում ստրկության և գաղութատիրության ժառանգության մասին էպիկական վեպերով, մահացել է 90 տարեկան հասակում: Նա նաև գրել է պիեսներ և ոչ գեղարվեստական գրականություն:
2018 թվականին արժանացել է գրականության Նոբելյան մրցանակի: Նա առաջինն էր և մնում է «Գրականության Նոր ակադեմիայի» մրցանակի միակ դափնեկիրը, որին դատավորները գովաբանեցին՝ ինչպես է նկարագրում գաղութատիրության ավերածությունները և հետգաղութային քաոսը մի լեզվով, որը և՛ ճշգրիտ է, և՛ ճնշող:
Մարիզ Կոնդեն ցանկացել է գրող դառնալ վաղ տարիքից, երբ կարդացել է Էմիլի Բրոնտեի «Անմխիթար բարձունքները», բայց չի հրապարակել իր առաջին վեպը մինչև գրեթե 40 տարեկանը:
«Ես համոզված էի, որ աշխարհի ամենագեղեցիկ և, իհարկե, ամենախելացի աղջիկներից մեկն եմ, բայց երբ եկա սովորելու Ֆրանսիայում, հայտնաբերեցի մարդկանց նախապաշարմունքները: Մարդիկ կարծում էին, որ ես ցածր եմ միայն այն պատճառով, որ սևամորթ եմ: Ես պետք է ապացուցեի աշխարհին, որ շնորհված եմ և ցույց տայի բոլորին, որ իմ մաշկի գույնը նշանակություն չունի»:
Գվինեացի դերասան Մամադու Կոնդեի հետ ամուսնանալուց հետո նա տեղափոխվեց իր հայրենիք, այնուհետև Գանա, Մալի և Սենեգալ, մինչ վերադարձավ Սորբոնում դասավանդելու:
Կոնդեն չորս երեխա ուներ։ Նա և իր ամուսինը բաժանվեցին 1981 թվականին, և նա ամուսնացավ բրիտանացի ուսուցիչ Ռիչարդ Ֆիլքոքսի հետ, որը նաև նրա թարգմանիչն էր: Նրանք երկու տասնամյակ ապրել են ԱՄՆ-ում, որտեղ նա եղել է Նյու Յորքի Կոլումբիայի համալսարանի ֆրանսերենի պատվավոր պրոֆեսոր:
Կոնդեն արժանացել է Ֆրանսիայի Պատվո լեգեոնի շքանշանին 2004 թվականին և երկու անգամ առաջադրվել է Միջազգային Բուքերյան մրցանակի, նախ՝ 2015 թվականին իր ամբողջ ստեղծագործության համար, այնուհետև 2023 թվականին՝ «Ավետարան ըստ նոր աշխարհի» վերջին վեպի համար։
